De 20secondenblog van Erik Mathlener

Praktijkvoorbeeld: motiveren met een verhaal

Erik Mathlener — Mon, 20 May 2013 16:18:01 +0000

Keulen, 1995. Het ict-project is omvangrijk en kent innovatieve, lastige onderdelen. Een hecht team van zes techneuten begint elke dag om 08.00 uur. Ze werken lange dagen onder hoge tijdsdruk. ‘s Avonds zoeken ze rond negen uur een restaurant, eten samen en gaan dan ieder naar hun hotelkamer om te slapen. Zo gaat het al twee maanden lang, vijf dagen per week. Het plezier en enthousiasme van de eerste weken begint ietwat af te nemen. Ze raken langzaamaan vermoeid.
Op de dag dat Sjaak een slordigheidsfoutje maakt en er twee dagen werk verloren gaan, slaat de sfeer om. Ze krijgen woorden en die middag lunchen ze voor het eerst niet samen. Er zat een goede vordering in, maar door dit soort akkefietjes dreigen ze de deadline nét niet te halen. De heilige deadline. Ze hebben nog maar twee weken. Pieter heeft dit moeilijke project op zich genomen en wil beslist dat het op tijd klaar is. Dat heeft hij immers beloofd. En Pieter komt zijn beloftes altijd na!
Dus wat doet hij? Hij biedt een bonus van 500 euro voor ieder teamlid dat bereid is om in het weekend door te werken… Je kunt je de reacties van de afgepeigerde mannen voorstellen. Net als de verdeeldheid die ontstaat. De doorwerkers willen eventueel nog wel een sprintje trekken, maar de afvalligen gebruiken hun laatste adem om uit te leggen waarom het geen zin heeft. Ze kijken elkaar vol onbegrip aan. Hoe dit project afloopt mag je zelf invullen.

Zo kan het ook…
Dus wat doet hij? Hij loopt langzaam de kamer van de zes mannen binnen. Een aantal van de verhitte gezichten staren hem aan zonder wat te zeggen. Anderen kijken roerloos naar hun beeldscherm. De donkere wolken vol boze woorden hangen nog vlak onder het plafond. Na een paar tellen doet hij de deur zachtjes dicht en pakt een stoel. Hij hangt ontspannen achterover en legt zijn voeten op een van de tafels. Zwijgend kijkt hij in het rond. Met een vaderlijke blik biedt hij zijn ogen bij elk van de mannen aan. Een voor een stoppen ze met hun ding en kijken nieuwsgierig terug. Of misschien wel verwachtingsvol. De stilte is vreemd. Ongebruikelijk, maar ook aangenaam. Het nodigt uit om na te denken over wat er gebeurd is. Een pas op de plaats. Zonder woorden. Het is bijna meditatief.
Lees op mijn StorytellingMatters-blog hoe het verder gaat…

Instinctief verbeteren

Erik Mathlener — Mon, 13 May 2013 15:26:52 +0000

De wereld verandert en je wilt natuurlijk dat je organisatie meebeweegt. Dat gaat echter nooit vanzelf. Sterker, meestal ontstaat er “gedoe” rondom de voorgestelde verandering. Weerstanden kunnen zich als een virus verspreiden, of zelfs overgaan in regelrechte sabotage.
Hoe komt dat toch? Is het inderdaad waar dat mensen vast willen houden aan het bekende en daarom elke verandering in principe negatief benaderen? Zou kunnen.
Onlangs hoorde ik een positievere insteek die me bevalt: mensen hebben een aangeboren wil om zich telkens te verbeteren. Iedereen wil het de volgende keer mooier, groter, sneller. Die intrinsieke drive is een grote kracht die het broodnodige draagvlak kan laten groeien. Als je die kracht gebruikt, ontstaat de verandering van binnen en zal deze eerder succesvol zijn.
Hoe doe je dat dan? Wel, vraag het gewoon. Vraag mensen hoe het beter kan. Meestal hebben medewerkers en managers daar wel een beeld van. Of ze hebben een droom over hoe hun ideale (werk)maatschappij eruit ziet. Als je naar die verhalen luistert, hoor je vanzelf de ideeën die je naar het punt op de horizon brengen. Maar pas op: het zou kunnen dat je je voorgenomen koers moet veranderen!

Waar is het feestje? Hier is het feestje!

Erik Mathlener — Mon, 06 May 2013 12:18:58 +0000

Gisteren was ik bij het bevrijdings-festival. Op het podium vertelt een wat oudere man over de oorlog. De beat op de achtergrond maakt het lastig hem goed te verstaan. Om mij heen wordt op het Woodstockiaanse gras onverstoord gekletst, gelachen en gedronken. Dan begint de band. Het publiek joelt.
Idioot. We hebben allemaal een vrije dag om erbij stil te staan dat het niet vanzelfsprekend is dat we kunnen zeggen, doen en laten wat we willen. Maar we staan er helemaal niet bij stil. Niet echt. We weten het wel, maar het dringt niet door. Ook niet tot mij. Nee, we gaan met zijn tienduizenden naar een popfestival.
Net zag ik een interview met Ad van Liempt. Hij bepleit dat het feest de verbinding moet krijgen met het thema vrijheid. De interviewer bracht er tegenin dat we met de tijd mee moeten gaan. Wie heeft de oorlog nog meegemaakt, immers? Daar was van Liempt het niet mee eens. “Vertel kinderen dat er in hun eigen straat, in dat-en-dat huis joden hebben gewoond. Mensen die zijn afgevoerd. Breng het dichtbij en vertel de verhalen. Dan zie je dat het ze aangrijpt. Volgend jaar eerst de verhalen, dan het feest.”
Wat een fantastisch idee!

Ik ben gelukkig!

Erik Mathlener — Mon, 29 Apr 2013 17:03:47 +0000

Reünie. De zaal is gevuld met oud-collega’s. Veel van hen heb ik jaren niet gezien. Gedachten schieten door me heen als “jeetje, die is oud geworden” en “o ja, gut, die ken ik, maar hoe heet ze ook alweer”. Herinneringen komen boven van een prachtige tijd met geweldige mensen die met groot plezier aan hetzelfde doel werkten. Deze mensen maken me blij.
En nu staan we hier. Allemaal verder gegaan met het leven. Velen begroeten me met “hee storyteller!”, zelfs mensen waarvan ik niet wist dat ze gehoord hadden van mijn carrièreswitch. Ze glimlachen oprecht en vinden het bijzonder. Net als dit blog dat door veel meer mensen gevolgd wordt dan ik kon vermoeden. De ene verrassing volgt op de andere en het maakt de avond nog mooier.
Ik vertel mijn verhaal aan wie ernaar vraagt en ik luister naar het hunne. Het is genieten van de omwentelingen die overal hebben plaatsgevonden. De mooiste waren van de salesman die een bouwbedrijf heeft gekocht en zelf meeloopt op de steigers. En van de recruiter die zich heeft omgeschoold naar uitvaartverzorger. Wow. Dat vind ik zo mooi! Volg je gevoel, volg je hart en je komt bij geluk uit.
Dat is het. Ik ben gelukkig!

Stoelen met karakter

Erik Mathlener — Mon, 22 Apr 2013 14:16:37 +0000

Vroeger als tiener had ik zo een. De verchroomde ijzeren poten hadden een zwarte harde dop. Het zitvlak en de rugleuning waren van hout en boden geen enkel comfort. Ik weet nog hoe koud de bakelieten leuningen, die op de ijzeren stangen waren gemonteerd, konden aanvoelen. Geen idee hoe ik eraan gekomen ben. Uit het naastgelegen Rooms-Katholiek Ziekenhuis misschien. Ook weet ik niet meer waar het ding gebleven is. Best jammer. Brengt toch nog aardig wat op.

Stoelen met karakter
4 met bakelieten leuningen
2 zonder leuningen
Komen uit oude school in Antwerpen
“What you see is what you get!!”
~~€695~~ €495 !!!

Mannen komen niet om geknipt te worden

Erik Mathlener — Mon, 15 Apr 2013 08:39:59 +0000

Je bent een Heerenkapper. Een barbier. Elke dag toon je je vakmanschap aan de mannen die in je zaak komen. Ze komen graag, want het is aangenaam in jouw kleine salon. De sfeer van teakhout, nostalgische scheerkwasten en mannenpraat trekt aan. Kapsels worden vakkundig door je hersteld, en je bent er trots op.

Je klanten zijn ook tevreden, maar toch, ze komen niet voor je kwaliteit. Natuurlijk willen ze van anderen horen hoe goed hun haar zit. Maar je weet allang dat de mannen komen voor de beleving. Voor boeiende gesprekken over auto’s, politiek en vrouwen.
Dit doe je al? Goed zo. Maar het kan nog beter! Hoe? Vertel eens over je mooiste dag in de zaak. Of over die keer dat je wel door de grond kon zakken van schaamte. Neem ze mee naar Parijs waar je als jongeman die ene vrouw terugzocht, én vond.
Vertel je verhalen. Daar zijn mensen dol op. Mensen genieten ervan om eventjes mee te reizen in je herinneringen. De magie daarvan zit in de herkenbaarheid. Het plezier, de pijn, de angst, het doorzetten, de liefde, het succes, we hebben het allemaal meegemaakt. Als jij daarover vertelt, kunnen we ons daardoor automatisch in jou verplaatsen. We genieten van het verhaal en daarmee van jou. Dat is nog eens betoverende klantenbinding…
Wil je dat ook leren? Kijk dan even bij mijn trainingsaanbod.

ZZP-ers zijn geen echte ondernemers

Erik Mathlener — Mon, 01 Apr 2013 17:50:31 +0000

Dat heeft ABN Amro in een rapport geschreven, zegt nu.nl. Ik ben zelf een zzp-er, dus zo’n stelling prikkelt mij. Eenderde van de eenpitters zou opzien tegen acquisitie.
Okee, van de gedwongen zelfstandigen kan ik me dat goed voorstellen. Van de vrijwillige zzp-er zou ik een andere houding verwachten. Die gelooft immers heilig in wat hij/zij te bieden heeft. Die wil de wereld mooier maken door het anders te doen. Die geniet van de autonomie en pakt alle klaarliggende kansen op.
Ik ook. Ik vind het heerlijk om anderen te vertellen over storytelling. En te laten zien hoe het werkt, wat je ermee kunt. Te laten voelen wat er met je gebeurt als ik je een verhaal vertel. Niets mooiers dan een goed gesprek en een verhaal met iemand die je nog niet goed kent. Niets mooiers dan een onbekende enthousiast te maken voor de dingen waarmee je hem/haar kan helpen. Of het nou acquisitie is of niet.
En daarom deze oproep aan alle personeelloze zelfstandigen: stop met acquireren en vertel gewoon je verhaal. Begin voor de gein bij ABN Amro.

Oombama

Erik Mathlener — Mon, 25 Mar 2013 12:44:23 +0000

Barack Obama had donderdag een ontmoeting met president Abbas in Ramallah. Toen ik de televisie aanschakelde zag ik dat er live een persconferentie te volgen was. Obama stond achter een dikke houten catheder, naar links en rechts kijkend, zoals we dat vaker bij hem zien. Toch was er nu iets anders. Dit keer spiekte hij voortdurend in zijn tekst, het had soms een voorgelezen klank. Tja, je kunt onder tijdsdruk nu eenmaal niet alles onthouden.
En toen… stopte hij met voorlezen. Ineens werd hij spontaner. Bleef iedereen aankijken. Dacht langer na over zijn woorden. Mij bevalt dat. Want deze geïmproviseerde woorden zijn van hem, niet van zijn tekstschrijvers. Ze zijn ingegeven door indrukken van de dag en van het moment. Onbewerkt. Het hoort authentieker aan.
Wat het vooral sterk maakte was dat hij over gewone mensen begon. Van mensen die hij ter plekke gesproken had. Over hun leven in die gevaarlijke regio. Hij spiegelde zich aan hen door op te merken dat hij aan zijn dochters moest denken. Die vroeger ook niet dezelfde kansen hadden als andermans dochters. “Ik ben net als jullie”, zegt hij daarmee als een soort oom. “Ik begrijp je situatie maar al te goed.” Wellicht helpt dit ook in Ramallah om wat meer vertrouwd te worden.
Wat kun jij hiermee? Wel, vertel eens een eigen anekdote of leg verbanden tussen werksituaties en je persoonlijke leven. Laat horen wat het project of de organisatiewijziging met je doet. Gebruik je gezinsleven eens als metafoor. Je komt dichterbij als je dat doet. Het inspireert. Wat Oombama kan, dat kun jij ook.

Emotion is the fast lane to the brain

Erik Mathlener — Mon, 11 Mar 2013 12:41:41 +0000

“Tell us about one of your most embarrassing moments”, zei hij. De meeste deelnemers hadden binnen een paar tellen iets te pakken en begonnen in tweetallen uit te wisselen. Een mooie manier om een groep kennis te laten maken én iets te leren over storytelling. Dat had Doug Stevenson, Amerikaanse spreker en bedenker van Story Theater Method aardig bedacht.

We hingen met 14 sprekers, coaches en verhalenvertellers aan zijn lippen. Hij vertelde over de combinatie van presenteren, theater en verhalenvertellen. Dé manier om je boodschap over te brengen, kan ik uit eigen ervaring zeggen. Niet door je content veilig met een bullet-ppt te presenteren (“Safe is a Very Dangerous Place To Be”). Maar door er een verhaal van te maken en delen daarvan te spelen. Als een acteur. En door dialogen te gebruiken. En door je emoties te laten zien die je dan opwekt bij het publiek. Dát zorgt voor verbinding. Omdat je rechtstreeks in het gevoelsdeel van de hersenen binnenkomt waar gedrag wordt bepaald.
Een ander punt dat Doug aanhaalde: de zaal spiegelt de energie van de spreker. Als je je briljante content rustig vertelt, loop je grote kans op “content coma”. Oftewel: een slapende zaal. Pomp je daarentegen je eigen energie op, en zet je je lichaam letterlijk in beweging en dan straal je het uit. Het publiek pikt dit onmiddellijk op.
Als je ook nog eens onvoorspelbaar bent dan zullen mensen je verhaal na lange tijd nog herinneren. En daarmee je boodschap.
Ik vond het een prikkelende en leerzame workshopdag, waarop nog veel meer aan de orde kwam.
En eh, mijn gênante moment? Ehm, tja, dat is niet iets voor het internet geloof ik. Laten we elkaar binnenkort persoonlijk spreken, dan wil ik het wel vertellen…

Storytelling? Dikke onzin!

Erik Mathlener — Wed, 06 Mar 2013 22:03:51 +0000

Je moet weten, ik ben verhalenverteller. Laat ik even uitleggen wat ik daarmee bedoel. Je hebt drie dingen nodig om een verhaal te vertellen. Allereerst een verhaal, een smeuïg plot met ontwikkelende personages en de nodige conflicten en emoties. Verder is er publiek. Dat zijn mensen die hun oren, ogen en fantasie aan het werk zetten om het verhaal te verslinden. Tenslotte is er de verhalenverteller. Hij heeft zich goed voorbereid en heeft het verhaal paraat. Met verrassende lichaamshouding, stemgebruik en twinkelende oogjes geeft hij een bijzondere performance. Dat is in een notendop wat er aan de hand is als er een verhaal verteld wordt.

Jarenlang heb ik gedacht dat dát ook bedoeld werd met de Engelse term Storytelling. Perfect vertaald. Wat nu blijkt is dat het begrip echter door vele mensen dagelijks wordt gehanteerd voor iets totaal anders. Zoals een foto met onderschrift, een commercial over een colablikje of de ‘Wij zijn Zuidwester’ video. Ze worden door menigeen bejubeld als een ‘mooi voorbeeld van storytelling’. Maar ik denk dan: Wát een flauwekul! Want waar is het verhaal? Waar is de emotie? Wanneer word ik geraakt door de omwenteling van de hoofdpersoon? Dit is geen storytelling!

Oké, de corporate stories zijn geschreven met elegante zinnen. De campagnes zijn schitterend verfilmd. Maar er is geen hoofdpersoon die iets doormaakt, waarna er iets is veranderd. Joseph Campbell zou zich omdraaien in zijn graf bij het lezen van de Twitter-jubels. Het zijn verdorie gewoon reclameproducties. Borstklopperij. Oude wijn in nieuwe zakken. Wat nou storytelling? Allemaal hype!

Dit is het eerste gedeelte van mijn blog voor het platform StorytellingMatters, die voor een aardige discussie zorgde. Lees hier hoe de blog verder gaat.

Verhalen uit Westerbork

Erik Mathlener — Mon, 25 Feb 2013 10:04:18 +0000

Zaterdag bezocht ik met mijn kinderen Kamp Westerbork. Hier lag het doorgangskamp vanwaar tussen 1942 en 1945 meer dan honderdduizend mensen naar de concentratiekampen zijn gezonden.
In een klein museum lazen we over het leven in het kamp. Geïllustreerd door vitrines met boeken, documenten, koffers, kleren, enzovoorts. Filmbeelden van joden die opgepakt in goederenwagons zitten. Ik werd er weer stil van.
Na een boswandeling van 2,5 km kwamen we in het kamp zelf aan. Er staat niets meer behalve aandenkens, prikkeldraad en een enkel wachterstorentje. Onze ogen vielen op moderne plexiglazen zuilen met daarop grote afdrukken van briefkaarten. Die briefkaarten zijn in de haast door de onfortuinlijken uit de trein gegooid, en door vinders gepost.
Toen ik het krabbelige handschrift ontcijferde, werden de verhalen nog triester. Men had “goede moed” en ging onwetend naar de volgende bestemming. “Ik hoop dat wij over 2 maanden weer in Amsterdam zijn en dat wij een vredeskind meebrengen.” Slik.

Vol trots ten onder gaan

Erik Mathlener — Mon, 18 Feb 2013 13:14:47 +0000

Ik kan wel janken! In één klap is er van mijn eigendunk helemaal niets meer over. Vreselijk. Maar het ergste is nog wel dat ik niet doorhad dat men altijd al zo over mij gedacht heeft.
Wat is er gebeurd? Je moet weten, ik was altijd erg trots op mijn afkomst. Net als mijn vader en grootvader dat waren. Waardig genoten we van de liefdevolle blikken en speciale aandacht die we kregen. Terwijl anderen door de modder moesten wentelen, stonden wij fier rechtop en kregen vooraanstaande taken bij de belangrijkste momenten. We stonden in het brandpunt van de belangstelling. Mijn hele leven was ik apetrots op mijn status!
Mijn allerlaatste taak heb ik nederig ondergaan. Ik offerde me gewillig op, wetende dat er nog één keer van me zou worden genoten. Het vooruitzicht van de glunderende blikken gaf me voldoening. Ik lag er klaar voor en liet me graag door velen bekijken door het dunne plastic. Hier ben ik! Neem me!
Vorige week gebeurde het. Wat een afschuwelijke ontgoocheling! Wat heb ik in een leugen geleefd. Ik ontdekte dat ik helemaal niet de favoriet was. Dat ze liever een domme koe hebben. Of erger nog, zo’n vies vet varken! Stel je voor! Op het etiket word ik niet eens genoemd. De lasagne waarin ik mijn laatste momenten mag meemaken wordt nota bene “besmet” genoemd. Ik mag er niet meer zijn.

Een werkelijk angstig moment

Erik Mathlener — Mon, 11 Feb 2013 10:45:39 +0000

Mijn drie kinderen liggen in bed te slapen. Het is 00.19 en ik ben nog aan het werk. Met een groot glas water op het bureau ben ik geconcentreerd bezig achter de laptop.
Vanuit het niets hoor ik een vreemd geluid. Snel daarop nog een keer. Ik hoor duidelijk het dak van mijn nieuwbouwhuis kraken. Hoe kan dat nou? Dat gebeurt alleen bij windkracht 10. Ineens voel ik me licht duizelig. Mijn bureaustoel op wieltjes staat stil en toch beweeg ik. Van links naar rechts en weer terug. Zo’n twee keer per seconde. Als ik rimpelingen in het waterglas zie, word ik bang. Onmiddellijk denk ik aan Jurassic Park. Jeff Goldblum zit met een paar kinderen in een stilstaande Jeep en in de plassen buiten op de grond zien ze rimpelingen terwijl een stampend gedonder steeds luider wordt. Signalen dat het T-Rex gevaar snel dichterbij komt!
Weer terug op mijn zolderkamer zit ik doodstil te wachten. Wat nu? Moet ik iets doen? Wordt dit nog erger? Moet ik met de kinderen de straat op rennen? Genageld aan mijn stoel doe ik niets. En dan houdt het net zo plotseling op als het begon. Klaar? Ja, klaar. Denk ik. Was dit een aardbeving? Dus zo voelt het. Mijn eerste aardbeving.
De volgende dag hoor ik op het nieuws dat het 3,2 op de schaal van Richter was. Die middag zie ik op Politiek24 een debat met minister Kamp. De NAM verwacht dat toekomstige bevingen tussen 4 en 5 liggen. Donders, Wikipedia leert me dat dat enorm veel sterker is dan wat ik meemaakte.
En dan zie ik Kamp. Emotieloos. Hij heeft geen verhaal voor mij. Hij overtuigt mij geenszins. Ik vrees dat er eerst gewonden of zelfs doden moet vallen voordat de miljardenopbrengsten worden losgelaten. Of is “opgeofferd” een beter woord?

Verliefd in de schoolbank

Erik Mathlener — Mon, 04 Feb 2013 10:51:44 +0000

Het was in de 6e klas van de lagere school. Haar naam weet ik niet meer, maar dat ik met haar zou trouwen was zo klaar als een klontje. Ze had prachtig golvend donkerblond haar en was altijd vrolijk. Elke dag had ze aandacht voor me, dat weet ik nog heel goed. Ze stelde veel vragen, waar ik natuurlijk gretig op inhaakte. Beetje jammer dat ook de andere jongens haar erg leuk vonden. Ook zij kregen haar persoonlijke glimlach. Ook aan hen vertelde ze de prachtigste verhalen. Vaak zaten we dan in een grote groep ademloos naar haar te luisteren als ze weer eens vertelde over de avonturen van belangrijke figuren uit vervlogen tijden. Heerlijk vond ik het om bij haar stem weg te dromen en mee te reizen in de tijd…
Had jij ook zo’n juf?

3-letterwoord wordt door NS niet begrepen

Erik Mathlener — Mon, 28 Jan 2013 13:12:01 +0000

EVA zegt:Welkom bij de Klantenservice van NS. Waarmee kan ik u van dienst zijn?

U zegt:wat is AVR-NS

EVA zegt:De AVR-NS (algemene voorwaarden voor het vervoer van reizigers en handbagage van de Nederlandse Spoorwegen) zijn van toepassing voor zover het vervoer wordt verzorgd door NS Reizigers B.V. (NS). Reist u met een andere vervoerder, dan gelden de algemene voorwaarden van de betreffende vervoerder. U kunt de rechten en plichten van treinreizigers bij NS lezen in de PDF AVR-NS of opvragen via 0900 – 20 21 163 (€ 0,10 per minuut) maandag t/m vrijdag van 8.00 tot 22.00 uur en op zaterdag van 9.00 tot 17.00 uur.

EVA zegt:Is er nog iets anders waarmee ik u van dienst kan zijn?

U zegt:nee, dank u

EVA zegt:Ok, dan zijn we volgens mij klaar nu. NS is benieuwd naar uw mening over deze geautomatiseerde chat.

EVA zegt: Als u de Virtuele Assistent van NS middels een rapportcijfer (1 t/m 10) zou moeten beoordelen, wat voor cijfer zou u de Virtuele Assistent dan geven?

U zegt:10

EVA zegt:Dank u voor het cijfer. Tot ziens!

U zegt:moi

EVA zegt:Ik weet hier helaas niets over. Wilt u misschien contact opnemen met de klantenservice?

U zegt:moi is gronings voor tot ziens

EVA zegt:Hmm, ik heb u niet helemaal begrepen. Sorry, maar ik kom er echt niet uit. Ik raad u dan ook aan om alsnog contact op te nemen met de klantenservice. Wilt u dat?

U zegt:nee, hoor, het is goed zo, dank u

EVA zegt:Prima. Mijn collega’s zijn op dit moment telefonisch bereikbaar via 0900 – 20 21 163 (€ 0,10 per minuut). Is er nog iets anders waarmee ik u van dienst kan zijn?

U zegt:nee

EVA zegt:Ok, dan zijn we volgens mij klaar nu.

U zegt:ja

EVA zegt:Ok, bedankt voor dit gesprek.

U zegt:graag gedaan

Zijn lekkende organisaties hoogvliegers?

Erik Mathlener — Mon, 21 Jan 2013 19:05:52 +0000

“Ryanair zet stewardessen op dieet om kosten te drukken”
“Ryanair plakt cockpitraam gewoon vast met tape”
“Ryanair wil cabinepersoneel inzetten als copiloot”
“Onderzoek naar vliegen met minder brandstof”

Als je alle berichten volgt, krab je je nog even op je hoofd als je weer een goedkope vlucht zoekt. Toch? Nee, blijkbaar niet. De berichten zijn er al jaren en het gaat steeds beter met de vlieger. Hoe kan dat nou? Is goedkoop belangrijker dan veilig? Of geloven we de berichten domweg niet? (Daar hebben we alle reden toe; er is nog nooit een Ryanair-toestel gecrasht.)

Het doet er niet toe hoe er over je gepraat wordt; áls er maar over je gepraat wordt. Ryanair heeft profijt van dit fenomeen. Wacht eens. Zou het kunnen zijn dat ze hun maffe ideeën, verhalen over noodlandingen en complottheorieën zelf in de media gooien?Vervolgens alle geruchten natuurlijk glashard ontkennen. Goed idee eigenlijk. Smeuïge verhalen werken altijd.

Zoek jezelf broeder

Erik Mathlener — Mon, 14 Jan 2013 14:34:17 +0000

"Zoek jezelf broeder. Vind jezelf. Wees en blijf alleen jezelf" (Simplisties Verbond, 1975)

Een bedrijfsverhaal (“corporate story”) gaat over de identiteit van een organisatie. Wie ben je nou eigenlijk? Hoe zie je jezelf? Waarvoor leef je?
Wordt dat beeld gedeeld door alle medewerkers? Dan ben je al heel ver. Van harte gefeliciteerd!
Alle andere organisaties zou ik willen vragen om hier eens over na te denken. Want een goed en eerlijk bedrijfsverhaal kan je ver brengen. Het helpt medewerkers om zich gemakkelijker te identificeren met de organisatie. Dat geeft zingeving en betrokkenheid. Kijk, da’s andere koek! Weg met de “human resources”! Welkom aan de menselijke maten die samen optellen tot een prachtige club!
De resultaten zijn overduidelijk: gelukkiger medewerkers, daardoor tevredener klanten, leidend tot hogere opbrengsten. Wat houdt je tegen? Zoek jezelf broeder…

Mijn cliënte doet geen oog dicht, meneer de rechter.

Erik Mathlener — Mon, 07 Jan 2013 11:12:02 +0000

1: “Mijn cliënte doet geen oog dicht, meneer de rechter. De verlammende angst dat verdachte opnieuw voor haar deur staat, heeft haar leven totaal ontwricht. Dagelijks loopt hij door haar straat. Daarbij houdt hij zijn pas een beetje in als hij voor het huis van mijn cliënte is. Altijd met één hand in de broekzak. In zijn andere hand een smeulende sigaret. Het is een enge man, met zijn ongeschoren kin, piekerige zwarte haar en donkere vale leren jas. Soms stopt hij zelfs eventjes en drukt dan zijn vuile korstige lippen tegen het glas. Om vervolgens met half dichtgeknepen ogen langzaam een ranzig kusgebaar te maken. Mijn cliënte is doodsbang.”

2: “Mijn cliënte doet geen oog dicht, meneer de rechter. Verdachte loopt dagelijks voor haar huis en maakt obscene gebaren naar haar.”

Ik hoorde vorige week dat advocaten geregeld hun juridisch-zakelijke pleidooi voorlezen. Welke van bovenstaande twee “pleidooien” zal de rechter het meeste overtuigen? Ik zou het wel weten. Mensen houden van verhalen. Een rechter is immers ook maar een mens.

Inspiratie-servet

Erik Mathlener — Mon, 24 Dec 2012 13:29:31 +0000

Kijk, dít is nou een hotel met ideeën! Vorig jaar zag ik bij het ontbijt een bordje staan waarin ik werd gesommeerd om naar andere hotelgasten te glimlachen. Dit jaar was ik opnieuw in het NH-hotel in Ludwigsburg Duitsland. Zij denken met de gasten mee. Als reiziger zit je immers vol met verhalen en innovatieve gedachten. Die mogen niet verloren gaan, hebben ze gedacht. En dus bieden ze ook bij het ontbijt alle ruimte om je aantekeningen vast te leggen. Ik voel me opnieuw helemaal thuis!

Het verhaal van de familie

Erik Mathlener — Mon, 10 Dec 2012 11:08:09 +0000

14 jaar werkte ik bij een middelgroot IT-bedrijf. De directeur was een aparte. Zakelijk, maar ook charmant, intelligent, sociaal, open, vrolijk, sensitief en een beetje excentriek. Door zijn verdraaid goede geheugen kon hij vragen hoe het met je oudste zoon gaat. Hoewel er 300 medewerkers waren, hij wist de naam van mijn kind. Of hij kwam op vrijdagmiddag bij je langs en vroeg geïnteresseerd: “Waar ben je de laatste tijd mee bezig, Erik?” Het maakte dat ik me gewaardeerd voelde en met plezier hard werkte.
De sfeer en cultuur die hij meebracht, had zich verspreid onder de medewerkers en de managers. Vaak voelde het als een familie waarin iedereen samen de schouders eronder zette. Alles kon, weinig moest. Als de klant maar tevreden was, en wij er met zijn allen wat van leerden. O ja, er moest natuurlijk wel geld verdiend worden, maar dat leek niet het belangrijkste.
Er komen gevoelens van nostalgie bij me naar boven. Dat lekkere werken gun ik anderen ook. Daarom maak ik managers en directeuren warm om zelf verhalen te vertellen. Want dat is een prachtige manier om verbinding te maken met mensen. Moet je ook eens proberen!